“bela” dediğim günden bu yana…

 

Her andığımda bana eksikliğimi hatırlatan; dile kolay kalbe ağır adını anıyorum.Adın ki, durmadan çoğalır içimde.Adın ki bir emanet dilimde.
Her tercih bir vazgeçişse eğer;benim tercihim Sen oluyorsun.Dilim en çok adını anınca, kalbim yalnız Seni hatırlayınca hayat buluyor.Adın, anlam katıyor adıma.
Adın ki, büyük.
Adın ki yüce.
Adın ki en güzel…

Sevdiğinden Korkulur mu?

Abdülkâdir Geylânî hazretleri şöyle buyurdu:
Geniş ol, Allâhın fiillerinden korkma!…
(Fethur-Rabbânî)

Sevgi, içinde korkuyu da taşıyor. Ve insan, kendisinden çok, sevdikleri sözkonusu olunca korkuyor. Kaybetmekten korkuyor, ayrı düşmekten& Mecnûn hastalanıp da hekim iğne yapmak isteyince, Leylâyı incitirsin! demişti ya hani, o da sevdiğinin incinmesinden korkuyor!..

İnsanı Kendisi Kurtarır…

“Ameli, kendisini geri bırakanı, soyu sopu ilerletmez” buyurur Resûl-i Ekrem (asm). Maksat Cennette yüksek dereceler kazanacak şekilde çalışmak, ibadet ve hayırlara koşmak olunca kişinin hem dünyası, hem de ahireti aydınlanır ve kişi bizzat kendi ameliyle ilerler. Böyle bir insan dünyada hangi hal ve şartlar içerisinde bulunursa bulunsun fark etmez, her zaman kazançlıdır. Hiçbir şeyden şikâyet etmez. Hiçbir şeyi de bahane etmez. Mevcut imkânları en iyi bir şekilde değerlendirmeye çalışır. Zaten imtihanın sırrı da bunda saklı değil midir?

Sizi, rahatsız etmeye geldim!…

SİZİ RAHATSIZ ETMEYE GELDİM!

MÜKERREM BULUT

Başlığa bakarak yine sert eleştirilerle dolu bir yazı diye düşünen kardeşlerime bir hatırlatmayla başlamak istiyorum. Bu söz bana değil; pek çoğumuzun vahiyle gerçek manada tanışmasına vesile olan bir yazara ait.Şehid Ali Şeriati. O, içinde bulunduğu ve gerçeklere kendini kapatmış, hatta çerçevesini kendi kafasında çizdiği dini yaşarken, vahiyden alabildiğine uzaklaşmış, elinden geldiğince de diğer insanların uzaklaşmasını sağlamış bir yığına ithafen söylemişti bu sözü. Sert gibi görünse de aslında yerini bulan bir söz.

~ Yarı Yarı’ya ~

Bir günün;
Yarısı gündüz, yarısı gece..

Gecenin;
Yarısı yıldızlı, yarısı karanlık;

Gündüzün;
Yarısı güneşli, yarısı bulutlu…

Gözyaşlarım içinde boğulayım

 

 ALLAH’im! Sen’den diliyor ve dileniyoruz: Gözlerimize yaş ver ve bizi aglat! Merhamet etmen için. Sen’den uzak kaliş hasretini duyamayışımıza aglat! Gönlün şak şak oluşuna, ağyar ateşine yanışına, öyle aglat ki, sineler kebap olsun
Ondan bir bir feryat çıksın, meleği ve feleği velveleye versin.

Beni de ağlat; gece kadar karanlik ruhuma şefkat et de aglat! Ağlamalarıma dahi ağlamam lazım geldiği için ağlat!

Su-i Zan Hastalığı

Su-i Zan Hastalığı
Hayatımızın her alanında bize rehberlik eden Kuran-ı Kerim sosyal hayatımızda, insan ilişkilerimizde bilerek veya bilmeyerek hataya düştüğümüz bir hastalık hususunda bizi uyarmış: su-i zan hastalığı. Evet, hastalık diyorum zira kalbimize virüs gibi yerleştiği zaman kurtulması zor bir müzmin hastalık haline dönüşüyor.
Yüce Mevla Kuran-ı Kerim’de ‘Ey inananlar! Zandan çok sakının. Zira zanların bir kısmı günahtır.

Buda Geçecek…

Bu da Geçecek…

Daha nerede durup nerede terkedeceğimize karar veremezken… Neyin doğru neyin yanlış olduğunu bilmezken…

Hayatı yaşamaya değer kılan duyguların yokluğu hissedilir oldu yüreklerde…

Gönül duymazken dinlemezken, göz görmezken… Ama gönül görürken… Hayat daha mı anlamlıydı?

Ben Hamza Olmalıyım!

BEN HAMZA OLMALIYIM
İnsan “ben” diyor kimi zaman, “Ben sabırda Ammar b.Yasir olmalıyım. Ben sadakatte Sad b. Muaz, Zeyd b.Hârise olmalıyım. Ben cömertlikte Ebu Bekir edasına bürünmeliyim. İhlâsta bir Dımam b. Salebe, bir Enes b. Nadr olmalıyım. Ben Uhud’ta tevhid sancağını taşıyan Mus’ab olup şimdi tebliğ sancağını taşımalıyım. Ve ben Hamza olmalıyım.
Ben Hamza olmalıyım.

Güzellik Kremi

Televizyon spikeri, kameraman arkadasi ile geldigi süpermarkette canli bir röportaj yapiyordu. Spiker, cevresinde ki hanimlari süzdükten sonra, elindeki mikrofonu genc bir kiza uzatarak;
-Sayin bayan, dedi. Güzellik konusunda tarafsiz bir arastirma yapiyoruz. Özellikle cilt güzelliginizi neye borclu oldugunuzu sorabilir miyim?
-Kiz kot pantolonuna kadar sarkan saclarini geriye atip bakislarini devirirken;