Her andığımda bana eksikliğimi hatırlatan; dile kolay kalbe ağır adını anıyorum.Adın ki, durmadan çoğalır içimde.Adın ki bir emanet dilimde.
Her tercih bir vazgeçişse eğer;benim tercihim Sen oluyorsun.Dilim en çok adını anınca, kalbim yalnız Seni hatırlayınca hayat buluyor.Adın, anlam katıyor adıma.
Adın ki, büyük.
Adın ki yüce.
Adın ki en güzel…

Ölüme doğru yürüyen bütün insanlar gibi ben de küçüğüm.Avuç içindeyim, açılsa düşeceğim.Bu sabah gözlerime yerleşen tefekkürle Seni söylüyorum.Yüzlerce, binlerce kez söylüyorum,yetmiyor.Art arda ve hepsi farklı anlamlardaki isimlerini söylüyorum.

İki tesbih boncuğu arasında bir kalp kaç kez çarpar, sayamıyorum.”İkrar”ın sukutu oluyor suskunluğum.Az ve öz olan bir anlayışla ve kıbleye doğru bir bakışla Seni anıyorum.Andıkça çoğalıyor anlamların.Adın ki sonsuzluk..
.Adın ki ahd ve vefa…
Evimdir dediğin kalbimin en naif köşesine bırakıveriyorum ismini.Harfler ruhuma dokunuyor.Bir su damlasını doldurmayacak büyüklükteki küçüklüğümü hissediyorum.Devasa bir huzur yanağımdan süzülüyor.Ellerim Sana doğru uzanıyor:”Sevgine talibim” diyorum;affına ve rızana…
Cevabını duymuyorum ama duyduğunu biliyorum.Eğer ki adın “en gizli sesleri işiten” olmasa, nasıl bilirim bana “buyur” dediğini.”O adı günde yetmiş kez anın” diye buyuruluyor.Ve biliyorum ki kalp kapağı dakikada yetmiş kez açılıp kapanıyor.
Sen,kimsenin göğsüne iki kalp koymamışken ve kalpleri ancak Sen değiştirebilirken kalbimin dik durmasını istiyorum Senden.Bir muska gibi takıyorum ruhuma adını.Adın ki “gizliyi bilen, sırları gizleyen…”
“Neden O var?” dediğimde herşey canlanıveriyor?Hayat adın geçince niçin allı morlu renklere bürünüyor?
Nasıl oluyor da Sen gelince aklıma,omzumdaki ağırlık azalıp ruhumda bir şölen başlıyor?”O, onsuz olmayandır.”diyen filozofa kulak verince,gözlerim neden böyle doluyor?Sen ki “hiçbir şey kendisine denk olmayansın”.Sen ki “yüceliğinde yakın, yakınlığında güzel” olansın.Ben yer ile gök arasında, ümit ile korkunun ortasında, düştüğüm kayaya tekrar tırmanmak istiyorum.
Sorduğun suale “bela” dediğim günden bu yana, ismine sığan meale kulak veriyorum.Hayattan uzaklaşıp, gerçeğe yaklaşırken, va’dedilen günü bekliyor,ömrün gelip geçiciliğine tebessümler gönderiyorum.
Ben; kulaklarım, gözlerim ve zihnimin işgal altına alındığı bir devirde seviyorum Seni.İstemelerim olmasa Senin için bir ehemmiyetim olmayacağını bilerek geldim kapına.
Ve bunun için bağlıyım adına.Nasıl ki en çok alnım yere değdiğinde hissediyorsam Seni,öyle bir anda kapatmak istiyorum gözlerimi.Seni razı edecek bir gün istiyorum Senden.
Ey “saltanatında kadim” olan adın düşüyor aklıma.Adın ki kuluna uzak olmayan…Adın, esirgeyen ve bağışlayan…
Arının karnını yazan kudret ile semaları tanzim eden kudret aynı eldir.Kapkara bir gecede kapkara bir taşın üstündeki kara bir karıncayı gören de O’dur.Varlığın bir sebebi vardır.
Sebebin de bir sebebi vardır.Ve herşeyin sebebi de büyük adındır.Sen olmasan,sınırsız sema gözbebeğime nasıl sığardı?Varlığımın sebebi, kalbimin sahibi,musibetimin ümidisin.Rahledeki Kitap,neydeki nefes,içimdeki ses adını fısıldıyor.
“İsmine sığan her şey kendisinden azdır.”Adın “Baki”, adın “Kafi”…Adın en güzel isimler sahibi…
“Kimi sevsem,Sensin.”Bilirim ki kainata dağılmış bütün sevmekler isimlerine karşı verilmişbir muhabbettir.
Vaha sandıklarım çöl oluyor, kıyılarıma vurup giden insanlar anlamıyor beni.Kuyularda kalıyorum, yardım eden olmuyor.Bir adın kalıyor her şeyden geriye.Ben kuyuya düşsem Sen kovanı sarkıtırsın bilirim.Menzili vefa olan bir bağı var dostluğunun.Yazın buharlaşmayan,kışın donmayan,sonbaharda yapraklarını dökmeyen bir dostluk…Dostluğundan cesaretle istiyorum Senden:
Ne olur Sana en güzel göründüğüm an, al beni yanına.Aşk susturduğu oranda büyür,büyüdüğü oranda sustururmuş.Susuyor,Seni dinliyorum.Adın için yaşıyorum.Adın ki bir emanet dilimde.Adın ki, eksilmeyen tek kelime…

Abdülkâdir Geylânî hazretleri şöyle buyurdu:
Geniş ol, Allâhın fiillerinden korkma!…
(Fethur-Rabbânî)

Sevgi, içinde korkuyu da taşıyor. Ve insan, kendisinden çok, sevdikleri sözkonusu olunca korkuyor. Kaybetmekten korkuyor, ayrı düşmekten& Mecnûn hastalanıp da hekim iğne yapmak isteyince, Leylâyı incitirsin! demişti ya hani, o da sevdiğinin incinmesinden korkuyor!..

Tanıdıkça hayatı, insanların zulümlerinin nerelere varabileceğini görünce; tahrib gücü yüksek bombalar, insanlığa dâir hayalleri yıkınca, savaşın çocuklarının gözlerinde kıyâmetin kopuşunu seyredince&

Merhametin, yetim başlardan elini çekişini gölge gölge izleyince, insanların kendi nefislerine zulmüne tanıklık edince&

Korkuyor insan, hem de çok korkuyor!..

Yüreğine uzanamadığı bir gençlik uçurumdan düşerken, sessiz çığlıklarını dalga dalga ruhunda duyunca&

Korkuyor; sebepsiz değil&

Lâkin her şey Onun izniyle ve bir hikmetle değil mi? Bu dünya sebepler dünyası değil mi? Sensin Rahmân, biz îman ettik; bizdeki merhamet kırıntısı da Senden&

Hem sevgi, içinde ümidi de taşıyor. Kardelen; celâlin içinde saklı cemâl değil mi? Değil mi mutluluk, uçurumlarda bile açan bir çiçek?!. Zulüm yağdırılan şehirlerde, bombalanan bir ev değil, içindeki gönülken; izbe sokaklarında çocuklar hâlâ çember çeviriyor. Soğuktan çatlamış ellerinde yüreğinin sıcaklığı hissedilen bir baba, evine ekmek götürürken, âilesinin gözlerindeki şükür parıltılarıyla ısınıyor. Çetin ve şiddetli soğukların ardından, eriyen karların altında uyanan toprak gerinirken çiçekler neşv ü nemâ buluyor, nârin ve yumuşak vücûduyla bir solucan toprağı deliyor.

Sekseninde bir nine, gözünden hâtıraları geçerken artık ısıramadığı elmasını alıp tıpkı küçük bir kız çocuğuyken ısırdığı elmaları kokladığı gibi kokluyor. Ve insanlar çılgınlık ateşiyle yanarken, Allâha kul olanlar, gecelerini kıyam ve secdede geçiriyor ve Kul Peygamberden öğrendikleri gibi Onlar bilmiyorlar!.. diyerek Rahmândan bağış diliyorlar. Bir yandan da Mevlânâdan şu kıssayı okuyorlar:

Îsâ -aleyhisselâm- çok tebessüm eder ve Yahya -aleyhisselâm- çok ağlardı. Hazret-i Yahya, Hazret-i İsaya dedi ki:

-Sen galiba Hâlık Teâlânın incecik mekirlerinden (hile ve imtihan gereği olan tuzaklarından) gereği gibi emin olmuşsun ki gülüyorsun!..

Hazret-i Îsâ da cevâben dedi ki:

-Sen de Hâlıkın, latîf, garip ve gizli olan inâyet (yardım) ve lutuflarından pek ziyâde ümitsiz olmuşsun ki, böyle (durmadan) ağlıyorsun!..

Bu mâcerâda evliyâdan bazı kimseler hazır idi. Bu iki zâttan hangisinin hâli ve kimin makamı daha âlî (yüce) olduğunu Hak Teâlâdan suâl ettiler. O da:
-Bana zannı en güzel olanın makamı daha âlîdir ve Ben kulumun zannı indindeyim. Ben kulumun zannı olan mahaldeyim. buyurdu. (Fihi mâ fih, sh: 47)

Rahmân sensin, iman ettik!..

Celâlin içindeki cemâli; kahrın içindeki lutufları göster bize& Sana zannımızı güzel eyle!..

Nihan Kandemir

“Ameli, kendisini geri bırakanı, soyu sopu ilerletmez” buyurur Resûl-i Ekrem (asm). Maksat Cennette yüksek dereceler kazanacak şekilde çalışmak, ibadet ve hayırlara koşmak olunca kişinin hem dünyası, hem de ahireti aydınlanır ve kişi bizzat kendi ameliyle ilerler. Böyle bir insan dünyada hangi hal ve şartlar içerisinde bulunursa bulunsun fark etmez, her zaman kazançlıdır. Hiçbir şeyden şikâyet etmez. Hiçbir şeyi de bahane etmez. Mevcut imkânları en iyi bir şekilde değerlendirmeye çalışır. Zaten imtihanın sırrı da bunda saklı değil midir?

İnsan ister zor şartlar, isterse bol imkânlar içinde bulunsun bu şuurla hareket ettiği için daima kazanır. Eğer bir insan–sahabeden Cündüb el-Becelî’nin (ra) dediği gibi–yokluk, kıtlık ve sıkıntı içinde bulunduğu halde, bunlarla cennete gitmeyi başarabiliyorsa bunların önemi yoktur. Kazançlıdır o insan. Eğer bolluk içinde yüzüyor, ama bunlar onun Cehenneme gitmesine sebep oluyorsa o bolluk ve imkânlarının hiçbir faydası ve kıymeti yoktur. Önemli olan sonuçtur, sonuçta kazançlı çıkmak, kaybetmemektir.

Gerçek istikbali görüp ona göre hareket eden kazançlıdır. Uzun ve şiddetli Mahşer gününün sıcak ve sıkıntılarına karşı burada tuttuğu oruçlarla serinler insan. Kabrin karanlığı ve yalnızlığında, kıldığı namazlar ışık ve arkadaş olur ona. Verdiği zekât ve yaptığı hayırlar, Kıyametin zorluklarına karşı set olur, korkularından kurtarır. Zekâtını veren kimse Sırattan geçerken sendeleyecek olsa bile malı ona destek verir, “Geç, senin hakkın geçmektir. Çünkü bizde hiçbir hakkın kalmadı” der.

Demek sahip olduklarımız, geleceğimiz için bir yatırıma dönüşmüşse kazançlıyız demektir. Ebu’d-Derdâ’nın (ra) dediği gibi bize yetecek kadar az şey, bizi yoldan çıkaracak ve istikbalde işimize yaramayacak olan çok şeyden daha hayırlıdır. Yine o büyük Sahabî diyor ki: “İyilik; malının, çoluk çocuğunun çokluğunda değil; hilm, ilim ve ibadette din kardeşlerinle yarış yapabilmendedir.” (Hılye, 1: 212)

Demek insanı batıran da, kurtaran da kendisidir.

ŞABAN DÖĞEN

SİZİ RAHATSIZ ETMEYE GELDİM!

MÜKERREM BULUT

Başlığa bakarak yine sert eleştirilerle dolu bir yazı diye düşünen kardeşlerime bir hatırlatmayla başlamak istiyorum. Bu söz bana değil; pek çoğumuzun vahiyle gerçek manada tanışmasına vesile olan bir yazara ait.Şehid Ali Şeriati. O, içinde bulunduğu ve gerçeklere kendini kapatmış, hatta çerçevesini kendi kafasında çizdiği dini yaşarken, vahiyden alabildiğine uzaklaşmış, elinden geldiğince de diğer insanların uzaklaşmasını sağlamış bir yığına ithafen söylemişti bu sözü. Sert gibi görünse de aslında yerini bulan bir söz.

Peki günümüz de kimler neden rahatsız olur? Kur’an’i söylemler kimleri rahatsız eder? Rasulullah döneminde sesler çıkararak Kur’ an’ın sesinin duyulmasını engellemeye çalışanlar, şimdi ne yapıyorlar? Gerçeğin anlaşılmaması için nasıl bir çaba sarfediyorlar? Kimler, kimlerden ve neden rahatsız oluyor? Bu tip soruları çoğaltmak mümkün. Ben burada tüm sorulara cevap vermek gibi bir işe girişmeyeceğim. Bu soruları birbirimize sormaktan ziyade kendi nefsimize soralım. Her birimizi aynı soru rahatsız etmez tabi ki. Her birimizi rahatsız eden sorular farklıdır. Etrafımızda bulunan insanları incelediğimizde farklı insan portreleriyle karşılaşırız. Her biri Müslüman olduğunu söyleyen ama Kur’an’i manada hangisinin vahyi öncelleyen bir Müslüman olduğu belli olmayan bir yığın insan. Farklı İslam modelimiz olmamasına rağmen, ne hazindir ki farklı Müslüman(!) modelleri sarmış etrafımızı. Hangisi İslam? Hangisi gerçek manada Müslüman? Hangisi Peygamberin yaşadığı İslam’ı yaşamaya çalışıyor? Hangisi Müslüman etiketini üzerine yapıştırdığı halde eylemlerinde bunu hiç belli edemiyor?
Müslüman olmanın şartını sadece Allah belirler, Allah’ın kitabı belirler.
Allah’ın koyduğu ölçü esas alınmamışsa burada İslam’dan bahsedilemez.
İnsanın kıt aklıyla bunu belirleme gibi bir hakkı ve yetkisi de yoktur.
Kitabullah’ta geçen ‘Müslüman’, ‘Mü’min’, ‘Kafir’, ‘Müşrik’, ‘Münafık’, ‘Fasık’ gibi kavramları iyice incelersek, kendimizin bu kalıplardan hangisinin içinde olduğumuzu o zaman idrak edebiliriz.
Herkes Allah’ın yaptığı tanıma bakmak ve kendisinin bu katagorilerden hangisine daha yakın olduğunu idrak etmek zorundadır. Bir karşılaştırma yapacak olursak;

Dini sadece Allah’a has kılarak yaşamını Onun çizdiği sınırlarla muhafaza eden de “Müslüman’ım” diyor; Allah’la birlikte bir çok ilah edinip yaşamını kendisinin veya beşerin belirlediği esaslara göre düzene sokan da …
Dünya ameliyle dini değil, din ameliyle dünyayı talep eden (dini kullanarak, insanları etrafında toplamak ve bu yolla kendine mürit edindirme çabasında olarak cübbesinin eteklerini takva ile toplayanlar, kendilerini olmadıkları şekilde göstererek etrafında insanlara kolay yoldan cennet vaad edenler)de “Müslüman’ım”diyor; Kur’an’ı hayatlarının merkezlerine oturtarak bu yolda kınanmasına rağmen mücadele ederek Rasul’den başka beşer tanımayan da…
Kitaba yalın bir saygı içerisinde olup onu yüksek yerlere asarak onunla ilişkisini tamamen kesen de “Müslüman’ım” diyor; Allah’ın kitabına uymayı Müslümanlığın esası sayan da…
“Küfre rıza küfürdür” diyen de “Müslüman’ım” diyor; küfre rıza gösteren de…
“Doğru ve yanlışı sadece Allah’ın kitabı belirler” diyen de “Müslüman’ım” diyor; bidat ve hurafeleri kendilerine din edinen de…
“İslam en mükemmel din, en mükemmel yaşam biçimidir” diyen de Müslüman’ım diyor; İslam’ın devrinin çoktan kapandığını artık devrin değiştiğini söyleyen de…
Allah’ın “Yalnızca Mü’minleri dost edinin” ayeti uyarınca sadece Mü’ minleri dost edinen de “Müslüman’ım” diyor, Mü’minleri bırakıp kafirleri dost edinen ve onlarla dialog çığırtkanlıkları yapan da…
İçinde yaşadığı toplumu İslam’a uydurmanın ve düzeltmenin çabasını veren de Müslüman’ım diyor, Yaşadığı İslam dışı hayatı benimseyerek suya sabuna dokunmadan bir yaşam tarzı benimseyen de…
Kendi küçük düşmedikçe, canı yanmadıkça bağırmayan ve kötülüklere karşı durmayan da “Müslüman’ım” diyor; Müslüman kardeşinin hakkını kendi hakkı gibi koruyup, tehlike ateşine korkusuzca atlayarak mücadele eden de…
Sırtını bir şekilde güçlü birine dayayarak mustaz’afları ezen veya başkalarının ezmesine rıza gösterip göz yuman da “Müslüman’ım” diyor; sırtını Allah’tan başka kimseye dayamayarak hakkı cesur bir şekilde haykıran ve “Size ne oluyor da Mustaz’aflar uğruna savaşmıyorsunuz” ayetini ilke edinerek başkasının hakkını da savunmak için tehlikeyi göze alan da….
Kur’an’ın öngördüğü şekilde inanan ve yaşayan da “Müslüman’ım” diyor; şeyhinin, mürşidinin veya içinde bulunduğu cemaatin öngördüğü şekilde inanıp hayatını buna göre şekillendiren de…
Mürşit olarak sadece Allah’ın kitabını benimseyen de “Müslüman’ ım”diyor; kendisine bir beşeri mürşid edinen de…
“Rehber sadece Kur’an’dır” diyen de “Müslüman’ım” diyor ; “Biz kıt
akıllarımızla Kur’an’ı anlayamayız, onu ancak alimler ve üstadlarımız anlar biz de onların anlatımlarıyla inanır ve yaşarız” diyen de…
“Veli olarak bize sadece Allah yeter” diyen de “Müslüman’ım” diyor, Allah ile kendi aralarına veliler ve aracılar tayin eden de…
“Allah’tan başka şefaatçimiz yoktur” diyen de “Müslüman’ım” diyor; Allah’tan başka şefaatçiler seçip tayin eden de…
İnsanları sadece Allah’ın dinine davet eden de “Müslüman’ım” diyor; insanları içinde bulunduğu cemaate davet eden de…
Allah’ın indirdiğiyle hükmetmek ve hükmolunmak isteyen de “Müslüman’ım” diyor; Onun indirdiği dışında her hükümle hükmolunmaya razı olan da…
Doğudakinin canı yanarken batıda olup da hissederek maddi- manevi yardım için koşturan da “Müslüman’ım” diyor; onların canının yanmasını ekranlarda izlerken demli çaylarını yudumlarken içlerinde zerre kadar bir şey hissetmeden “Hak ettiler ki başlarına gelmiş” diyerek görmezden gelen de…
Müslüman adını dillerinden düşürmeyip ağızlarına sakız, ellerine bayrak yapanlar, Kelime-i Tevhidi dillerinden düşürmeyerek milyonlarca kez tekrarlayanlar da “Müslüman’ ım” diyor, Kelime-i Tevhidi hayatında yaşamak adına canını malını feda edenler de…
Bu dini kazanç kapısı yaparak ceplerini bu dinden dolduranlar da Müslüman olduklarını söylüyor, bu din uğruna şehit olanlar da…
Allah adına bir şeyler yapma mücadelesi verenler de “Müslüman’ım” diyor, tahtlarının sallanmasından korktukları için onların yollarına dikenler döküp çelme takanlar da…
Allah için Müslüman kardeşini hata yaptığından dolayı uyaran da
“Müslüman’ım” diyor; bu uyarıyı hazmedemeyerek uyarıyı yapana cephe alıp onu yok etmeye çalışan da…
Bu ve benzeri örnekler o kadar çok ki, sıralamaya kalkarsak sayfalar yetmez. Konuya “Kim Peygamberin hayatındaki İslam’ı yaşıyor ?” diyerek tek bir soruyla noktayı koyabiliriz.Kur’anda ‘Az Müslüman’ ya da ‘Çok Müslüman’ gibi bir ölçü yok. Sadece ‘Müslüman’ ifadesi var. Her birimiz bu anlamda hangi katagoriye girdiğimize bakalım. Gerçekler birilerini rahatsız ede bilir. Bırakın etsin. Bırakın birileri rahatsız olsun. Bırakın birileri sorgulasın. Ben de bu yazıyı birilerini rahatsız etmek için kaleme aldım. Çünkü gerçekler her zaman onların üzerini örtmeye çalışanları rahatsız etmiştir. Vahiy birilerini rahatsız etmiştir, Rasul birilerini rahatsız etmiştir. Vahiy dünyalık peşine düşenleri elbette rahatsız edecektir. Rasul izzet ve şerefi, şanı ve şöhreti, makam ve mevkii, lider olmayı ve insanlara hükmetmeyi, sözünü dinlettirmeyi ve çoğunluğa tahakküm etmeyi, ‘Hoca’, ‘Üstad’ ve ‘Lider’ İmamı Allah’ın rızasına tercih edenleri elbette rahatsız edecektir. Çünkü hakikat gerçeğin üzerini örterek onu gizleyenleri her zaman rahatsız etmiştir.
Yahya B. Muaz (r.a)’ın veciz bir sözüyle bitirmek istiyorum. Bu söz de birilerini rahatsız edebilir ama ne yapalım rahat oturduğumuz yeter. Kuş tüyü yastıklardan kalkıp biraz da rahatsız olalım. Eğer çok fazla rahatsız oluyorsak yaşadığımız dini bir kez daha araştırıp Rabbimizin “Ey İman edenler! İman edin!” ayeti kerimesinin ışığında tekrar iman edelim.

“Ey insanlar!
Görüyorum ki, evleriniz Rum kayserinin evlerine,
Lükse hayranlığınız Kisranın tutumuna,
Servet peşinde koşmanız Karun’un anlayışına,
Saltanatınız Firavun’un saltanatına,
Nefisleriniz Ebu Cehil’in nefsine, Gururunuz Ebrehenin gururuna, Yaşayışınız Sefihlerin yaşayışına benziyor
Allah için söyleyin!
Kitabı rehber, Rasulü önder bilenler nerede?”
Selam hidayete tabi olanların üzerine olsun…

Bir günün;
Yarısı gündüz, yarısı gece..

Gecenin;
Yarısı yıldızlı, yarısı karanlık;

Gündüzün;
Yarısı güneşli, yarısı bulutlu…

Dünyanın;
Yarısı kara, yarısı deniz..

Karanın;
Yarısı kaya, yarısı toprak;

Toprağın;
Yarısı mümbit, yarısı çorak…

Senenin;
Yarısı yaz, yarısı kış…

Yazın;
Yarısı ferah, yarısı kurak

Kışın;
Yarısı ılık, yarısı “donak”

Bir ömrün;
Yarısı gençlik, yarısı ihtiyarlık..

Gençliğin;
Yarısı yetişkinlik, yarısı çocukluk;

Yetişkinliğin;
Yarısı başarı, yarısı başarısızlık…

Çocukluğun;
Yarısı kahkaha, yarısı gözyaşı..

İhtiyarlığın;
Yarısı muhabbet, yarısı hastalık…

Her şeyin;
Yarısı beyaz, yarısı siyah; yarısı sıcak, yarısı soğuk.. Yarısı iyi, yarısı kötü; yarısı uzun, yarısı kısa..

Böyle iken;
Nasıl beklersin, her günün neşe içinde geçmesini?
Nasıl umarsın ki; hiç, başın bile ağrımasın?..

Her şeyi çözer zaman merak etme!
Senin de hayatın dupduru, süt liman olmayacak.
Gözyaşı dökecek sonra güleceksin; dertlenip çare bulacaksın; hastalanacak ardından şifaya kavuşacaksın..

Ve hatta öleceksin doğduğun gibi ve öldüğün gibi dirileceksin!
Bunlar olacak.. Ama ne kadar olacak, ne zaman olacak bilmiyoruz.

Bazı insanlar başında mutlu oluyor hayatlarının, bazı insanlar sonunda veya ortasında.
Bazısı içinde yaşıyor mahkûmiyeti, bazısı dışında..

Bilmemiz gereken şu ki;

Sadece biz değiliz dertli, kederli.. Sadece gördüklerimiz değil neşeli, mutlu..
Herkes bir imtihan içinde..

Herkesin soruları farklı veya benzer sorular farklı zamanlarda geliyor insanların önüne…

Zaten başkası lazım değil ki bize;
Başkasının sorusundan not verilmeyecek yani bize!

Evet, gece olabilir şu anda senin için.
Fakat beklersen, güneş doğacak!..

Senin bilmen gereken ve benim bilmem gereken; günün yarısı gündüz, yarısı gece… Dünyanın yarısı kara, yarısı deniz… Yılın yarısı yaz, yarısı kış…
Ömrün; yarısı gençlik, yarısı ihtiyarlık… Çocukluğun yarısı kahkaha, yarısı gözyaşı… İhtiyarlığın; yarısı muhabbet, yarısı hastalık…

Sonu olan bir dünyada olduğumuz halde;
Nasıl bekleriz ki mutluluklarımızın sonsuz olmasını…
..veya neden korkarız ki, kederlerimizin sonsuz olacağından?..

Muammer Erkul

 ALLAH’im! Sen’den diliyor ve dileniyoruz: Gözlerimize yaş ver ve bizi aglat! Merhamet etmen için. Sen’den uzak kaliş hasretini duyamayışımıza aglat! Gönlün şak şak oluşuna, ağyar ateşine yanışına, öyle aglat ki, sineler kebap olsun
Ondan bir bir feryat çıksın, meleği ve feleği velveleye versin.

Beni de ağlat; gece kadar karanlik ruhuma şefkat et de aglat! Ağlamalarıma dahi ağlamam lazım geldiği için ağlat!

Su-i Zan Hastalığı
Hayatımızın her alanında bize rehberlik eden Kuran-ı Kerim sosyal hayatımızda, insan ilişkilerimizde bilerek veya bilmeyerek hataya düştüğümüz bir hastalık hususunda bizi uyarmış: su-i zan hastalığı. Evet, hastalık diyorum zira kalbimize virüs gibi yerleştiği zaman kurtulması zor bir müzmin hastalık haline dönüşüyor.
Yüce Mevla Kuran-ı Kerim’de ‘Ey inananlar! Zandan çok sakının. Zira zanların bir kısmı günahtır.

 Birbirinizin gizli şeylerinizi araştırmayın, biriniz diğerinizi arkasından çekiştirmesin. Biriniz ölmüş kardeşinin etini yemeyi sever mi? İşte bundan iğrendiniz. O halde Allah’tan korkun, şüphesiz Allah tevbeyi çok kabul eden, çok esirgeyendir.(Hucurat:12)
‘Onların Çoğu zandan başka bir şeye uymaz. Şüphesiz zan, haktan bir şeyin yerini tutmaz.’ (Yunus:36)
Kuran-ı Kerim kesinkes su-i zanna kapılmaktan biz müminleri men ediyor, uzak durun, Allah’tan korkun diyor. Bu virüsü taşıdığımız sürece mümin kardeşimizin etini yemiş olacağımızı ikazla, aman sakının uzak durun diyor. Peki ama bunca uyarıya rağmen, bizlere ne oluyor da ‘zandan çok sakının’ emr-i ilahisini dinlemiyor, kalbimiz hiç titremeden, vicdanlarımız hiç sızlamadan en yakınımızdan en uzağımızdaki mümin kardeşimize kadar pek çok kişi hakkında su-i zanda bulunuyor, gıybetini yapıyor, onu tanıyan veya tanımayan insanların o kardeşimiz hakkında yanlış intibalara kapılmasına sebebiyet veriyoruz? İçimizde ısrarla bu su-i zan virüsünü taşımamızın temelinde ne var öyleyse?
Temelinde kibir var, insanlara üstten bakma, kendini aşırı beğenme var. Psikolojik bir rahatsızlığın habercisi aslında su-i zan virüsü. Ben daha iyi bilirim, ben daha tecrübeliyim gibi ucub ve gurur kokan cümlelere dilini alıştıran mümin bir süre sonra bu sözlere öylesine inanıyor ki; kimseyi beğenmez oluyor.
Bu su-i zan virüsünün nasıl tedavi edileceğine gelince de, tedavisi gayet basit ve zahmetsiz: kalbimize, beynimize hüsn-i zan anti virüsü şırınga etmek, dilimizi de buna alıştırmak. Mümin bir kardeşim hakkında hep iyi sözler sarf edeceğim diye irademizi zorlamak.
İkinci olarak; Rasulullah Efendimizin (sav) çok değil bir-iki sözüne kulak vermek kafi ‘su-i zan’ dan uzaklaşmak için:
Bazı seferlerde ashabtan iki zatın yemeğini yapması için Rasulullah Efendimiz (sav), Selman Farisi’yi vazifelendirirdi. Bir gün Selman Farisi (ra) uyuya kaldığı için yemeği zamanında hazırlayamadı ve bu iki sahabe de Selman Farisi’yi Rasulullah’ın yemeğini hazırlayan Usame bin Zeyd’in yanına yemek alması için gönderdi. Selman Farisi (ra), Rasulullah (sav)’ ın evinde de yemek olmadığı için eli boş döndü ve bu iki sahabe Usame bin Zeyd’e su-i zanda bulunarak yemek olduğu halde vermedi gibi sözler sarf ettiler, Selman Farisi hakkında da ‘sulu kuyuya gitse susuz gelir’ dedi.
Sonra bu iki zat, Rasul-u Zişan’ın huzuruna gelince Rasulullah Efendimiz (sav) ‘bana ne oluyor da ağzınızda et parçası görüyorum’ dedi. Onlar da biz et yemedik deyince Rasulullah Efendimiz “Selman’ı ve Usame’yi gıybet ettiniz, bir kimse mümin kardeşinin gıybetini ederse etini yemiş gibi olur” dediler.
İbn Ömer (ra) rivayet ediyor. Rasulullah (sav) bir gün Kabe’yi tavaf ederken; ‘Ey Kabe! Sen ne güzelsin, kokun da ne hoştur! Sen ne ulusun, hürmetin de ne yücedir! Muhammed’in ruhunu elinde bulunduran Zat’a yemin ederim ki, bir müminin Allah katındaki hürmet ve kıymeti senin hürmetinden çok daha büyüktür. Mümin hakkında hayırdan başka zanda bulunmanın haramlığı da böyledir. Şüphesiz Allah-u Teala sende bir şeyi haram kıldı; seni haram bölgesi yaptı. Fakat müminin üç şeyini haram kıldı; malını, kanını ve şerefini… Bir de Mümin hakkında kötü zan beslemeyi yasakladı.’ (Ibn Mace)
Bir de madalyonun öbür yüzü var, ya biz su-i zanna maruz kaldıysak ne yapacağız? O zaman nasıl bir tavır içine gireceğiz? Sükuneti korumak, fevri bir çıkış yapmamak, tedbirli davranıp ileride pişman olacağımız sözler sarf etmemek lazım öncelikle. Ve şunu da unutmamak lazım ki; hakkında su-i zan yapılmayacak, iftiraya uğramaktan muaf tutulacak biri olsaydı bu iki cihan güneşi, efendiler efendisi Habibullah (sav) olurdu. Üçüncü olarak ta, dünya hayatımızda son nefesimize kadar imtihan olunacağımızı hatırdan çıkarmamak ve böyle bir durumla karşılaşırsak – ki nazargah-ı ilahi olan gönüllerin hiç pahasına yıkıldığı bir dünyada bu gibi durumlara hemen hergün rastlıyoruz- Ya İlahi! Her işte Faili Mutlak SEN’sin deyip O’ndan medet ummak. Dördüncü olarak ta; duyduğumuz bir sözün ya da haberin doğruluğunu araştırmak; zira bu konuda Cenab-ı Mevla :
“Ey iman edenler! Bir fasık size bir haber getirirse onun doğruluğunu araştırın. Yoksa bilmeden bir topluluğa kötülük edersiniz de sonra yaptığınıza pişman olursunuz.” (Hucurat:6)
İkaz-ı ilahisiyle bizlere nasıl bir tavır içinde olmamız gerektiğini bildiriyor.
Velhasıl kelam; bu su-i zan hastalığından kurtulmak ya da böyle bir hastalığımız yoksa bile bu virüse karşı tedbir almak için hüsn-i zan etmeyi hayatımızda bir disiplin haline getirmeli , irademizi zorlayarak bu şuuru içimize yerleştirmeliyiz. Güzel düşündüğümüz ve güzel sözler sarf ettiğimiz zaman hayatımız daha da güzelleşecek, Rahman’a yürüdüğümüz bu yolda daha fazla mesafe katedeceğiz.
Su-i zan etmekten ve hakkımızda edilmesinden Rabbımıza sığınıyoruz.
Allahummehfazna min şerri lisanina ve kulubina!

Elif KAPICI - ALTINOLUK

Bu da Geçecek…

Daha nerede durup nerede terkedeceğimize karar veremezken… Neyin doğru neyin yanlış olduğunu bilmezken…

Hayatı yaşamaya değer kılan duyguların yokluğu hissedilir oldu yüreklerde…

Gönül duymazken dinlemezken, göz görmezken… Ama gönül görürken… Hayat daha mı anlamlıydı?

BEN HAMZA OLMALIYIM
İnsan “ben” diyor kimi zaman, “Ben sabırda Ammar b.Yasir olmalıyım. Ben sadakatte Sad b. Muaz, Zeyd b.Hârise olmalıyım. Ben cömertlikte Ebu Bekir edasına bürünmeliyim. İhlâsta bir Dımam b. Salebe, bir Enes b. Nadr olmalıyım. Ben Uhud’ta tevhid sancağını taşıyan Mus’ab olup şimdi tebliğ sancağını taşımalıyım. Ve ben Hamza olmalıyım.
Ben Hamza olmalıyım.

Hamza gibi titremeli yüreğim. Yoldan çıkmışların karşısında onun gibi durmalıyım dimdik. İçleri çürümüş, yürekleri pörsümüş, damarları kurumuş bedbahtlara karşı dimdik durmalı başım. Ve onun gibi Hâkim-ü Mutlak olan Rahmanın karşısında aczimi bilmeli ve edep örtüsü ile gizlenmeliyim.
Ben Hamza olmalıyım. Bakışlarımla kâfiri korkutmalı, din kardeşlerime şefkatle ışık saçmalıyım. Gülüşleri sahte, konuşmaları yalan, davranışları riyakârca insanlarla paylaştığımız bu dünyada cehaleti yıkmak için, ben Hamza olmalıyım. Ben Hamza olmalıyım.
Hamza Bedr’in arslanıydı. Bedir’de attığı her adım bir Allah düşmanının canıydı, her adım kazanılmış yiğit bir müslümandı, her adım yeni doğmuş bir güneşti. Duruşu, heybeti, yürüyüşü, ölümü bile korkutuyordu. Hamza böyle bir edayla kılıç sallıyordu cihat meydanında. “Allahuekber” derken sesi ne gür çıkıyordu. Zira bu sesin, bu sözün üzerine çıkacak, bu nidayı bastıracak bir başka söz yaratılmamıştır. Hamza’nın bu gür sesine imanı eşti. Yüreği eşti, gözleri eşti. Ben de Hamza Olmalıyım. İman ve ihlasla yürümeli, attığım her adımda bir cehaleti söndürmeliyim. Her adımda tevhidi yüklemeliyim omuzlarıma.
Ben Hamza olmalıyım. Hamza’nın yüreği gibi, benim de yüreğimde hep bir ateş durmalı. Hamza’nın ateşi mücadele aşkıydı. Onun ateşi Habib-i Zişan’a sadakatti, onun ateşi Rabbül Alemine “abd” olmaktı, onun ateşi yeis zulmetini ortadan kaldırmaktı. Onun ateşi Gül’ü koklamak, Gül’den ırak kalmamaktı. Ben de Bedir’in eteklerinde dolaşmalı, Gül’ ü aramalıyım. Reca ile dolup taşmalı yüreğim.
Ben Hamza olmalıyım. Onun hiddetli duruşunun ardında yatan şefkati yakalamalıyım. Kimi zaman, kimi zaman en heybetli duruşumu katmalıyım duruşuma. Güldüğümde de, hiddetle baktığımda da insanlar kazanmalıyım bu sonsuz kervana…
Ben Hamza olmalıyım. Hakk’ı haykırmada, mazlumu savunmada, dinimi korumada cesur olmalıyım. Hata ve haksızlığa karşı çıkmalı sesim. Ben Hamza olmalıyım. Hamza gibi bakmalıyım geleceğe. Başım dik, alnım açık durmalı Rabbimin adı anıldığında. Rasulullah’tan bahsedildi mi mahzunlaşmalıyım…
Hamza Habib-i Zişan’ın cismini ve dinini yüceltmek ve korumakla sorumlu kıldı kendini. Ben de Efendimizin sünnetini, Rabbimin dinini korumak ve yaşatmakla görevli görmeliyim kendimi. Bu yolda önüme çıkacak her engeli bileğimle, Hamza gibi yüreğimle kaldırıp atmalıyım. Küfrün kararmış vicdanı, kör olmuş gözü ve cerihalara sıvanmış yüreğine rağmen ben Hamza olmalıyım. Müslümanların içini ürperten pişmanlıklara son vermek için onları Rablerini düşünmekten alıkoyacak her şeyi, bütün oyuncaklarını kırmaları için ben Hamza olmalıyım…
Ben Hamza olmalıyım.
Hamza gibi akmalıyım zalimlerin yurtlarına. Hamza gibi vurmalıyım vurduğumda… Hamza’nın kılıçları vardı cahilliği yok etmede. Benim kılıcım ilim olmalı. İlimle aşmalıyım. İlimle geçmeliyim Bedir’lerden, Uhud’lardan. Hamza gibi olmalıyım; atiye çiçeklerle kaçmalıyım. Cihada Hamza gibi sarılmalıyım; sadakatle, ihlâsla, takvayla…
Ben Hamza olmalıyım.
Kaybolmuş değerlerimizin peşinde koşmalıyım. İlim ve fenni yakalamalıyım. Karanlığı aydınlatacak bir ışık gördü mü gözleri kapanan insanlarımızın kalplerini uyandırmalı. Cennete koşan gülleri sunmalıyım önlerine.
Ben Hamza olmalıyım.
Gerektiğinde taş kadar sert, gerektiğinde bir pamuk yumağı kadar yumuşak… Hamza gibi yer yer hışımla akan bir çağlayan, yer yer sessiz sessiz akan ırmak ve yer yer de durgun su olmalıyım.
Ben Hamza olmalıyım.
Hamza gibi karanlığa baktığımda aydınlığı yakalamalıyım. Cennet görüyor gibi savaşmalıyım cihad meydanında. Rahman’ın anıldığı yer mekânım olmalı. O anıldı mı daha gözüm bir şey görmemeli. Gizlide de ayanda da hep O’nu düşünmeliyim. Hamza gibi yalnız Rabbim yolunda harcamalıyım nefesimi. Canımda nihân Allah (c.c) olmalı.
Ben Hamza olmalıyım.
Kalkmalıyım. Ve küfrün üstüne üstüne yürümeliyim. Sırat-ı Müstakime yol almalıyım. Lakin bu yol nice tuzaklar, nice pusular ve nice çakır dikenlerle dolu. Birer birer temizleyip yürümeliyim bu Hakk yolda. Ta ki Firdevs-i Âla’ nın kapısına kadar. (Ki yol alanlar, hep böyle yol aldılar)
Ben Hamza olmalıyım.
Ucuz zaferler değil, kazanmaya değer zaferler kazanmalıyım zorlu savaşlar sonunda. Gideceğim yeri bilmeliyim zira varılacak yerin önemi çok büyük, hesabıysa çok çetindir.
Ben Hamza olmalıyım.
Hamza coşkun sular gibi her lahza çağlardı. Kalbinin derinliklerinde yatan ipek yumuşaklığı yer yer kendisini gösterirdi… Gizlileri açığa vurmada da Hamza gibi olmalıyım. Basit değerler peşinde koşmamalı, yeri gelince konuşmalıyım. Öyle sözler söylemeliyim ki çoğu zaman şifa vermeli. Tıpkı Hamza’nın kabilesine yaptığı konuşmalar gibi. Hamza gibi olmalı ikazlarım; Kimi zaman korkutmalı kimi zaman sevince boğmalı. Ben Hamza olmalıyım. Dualarımda da öyle. Yakarışlarım içimden, kalbimin derinliklerinden gelmeli. Hak karşısında çözülmeli dilim ve ben ilerilere yürümeliyim.
Ben Hamza olmalıyım.
O Hamza ki, Allah’ın arslanı, O Hamza ki Nebiler Nebisinin amcası, O Hamza ki, Müslümanların ilk sancaktarı ve O Hamza ki şehitlerin Efendisi… Düşman silahıyla alnında ve göğsünde güller açıp cennete uçan şehid…
Ben Hamza olmalıyım.
Ve Hamza’lar yetiştirmeliyim. Hamzalar bırakmalıyım ardımda, sevgi baharlarının hadimleri, dünyanın bütün gonca gülleri…

Televizyon spikeri, kameraman arkadasi ile geldigi süpermarkette canli bir röportaj yapiyordu. Spiker, cevresinde ki hanimlari süzdükten sonra, elindeki mikrofonu genc bir kiza uzatarak;
-Sayin bayan, dedi. Güzellik konusunda tarafsiz bir arastirma yapiyoruz. Özellikle cilt güzelliginizi neye borclu oldugunuzu sorabilir miyim?
-Kiz kot pantolonuna kadar sarkan saclarini geriye atip bakislarini devirirken;

-Henüz Yeteri kadar para kazanamadigim icin cildime salatalik kabuklari yapistiriyorum, dedi. Arada bir de salatalik kremi kullaniyorum. Bu yüzden de parliyor elbet.
- Spiker, genc bir kadina dönerek;
- Ya siz hanimefendi, diye sordu. Sizin de cildiniz cok bakimli görünüyor.
- Kadin, kendinden emin;
- Ben, pahali bir Cilt Bakim Seti ne sahibim, dedi. Düzenli olarak sabah-aksam kremleyip nemlendiririm.
- Orta yasli biri araya girerek; -Vaktiyle ben de öyle yapmistim kizim, dedi. Ama cildimin nemi fazla kacmis olmali ki, 3-5 sene sonra islak camasir gibi asagi sarkti.
- Spiker, kadinin sözlerini gecistirmek geyesiyle lafi kivirtarak;
-Iyi ama hanimefendi cildiniz fena görünmüyor ki.
- Kadin, boynundaki fulari cözüp dikisleri gösterirken; -Estetik ameliyat diye birsey duymadin galiba, diye cikisti. Cildimi gerdirmek icin az mi bicak altina yattim ben?
- Spiker, bir anda berbat olan röportajini nasil noktalayacagini düsünürken, marketin raflarina mal dolduran yasli kadini farketti. Spiker, calistigi televizyona boy boy reklam veren kozmetik firmalarini daha fazla kizdirmamak gayesiyle ister istemez o tarafa yönelerek;
- Teyzecigim, dedi. Cilt bakimi konusunda arastirma yapiyoruz. Siz, ilerlemis yasiniza ragmen bu kadar güzel kalan cildinize hangi kremi sürüyorsunuz?
- Yasli kadin, basörtüsünü biraz daha sikarken, hafifce gülümseyip;
- Ben yüzüme krem falan sürmem, dedi. Ama yüzümü seccadeye sürerim;